باز هم سلام به همه ی دوستان خوبم!

غرض از نوشتن این چند سطر  اینه که می خواستم یه توضیحی  راجع به  این شعرم بدم.

راستش  امروز  خانم م.سایه که قبلا وبلاگ و شعراشون رو برای شما معرفی کرده بودم ،برام لینکی فرستاد که  سخت  منو تحت تاثیر  قرار داد. بهمین خاطر این شعر سروده شد.شاید این شعر درد دل خیلی از  ما آدمها باشه،فقط امیدوارم که رضایت دوستان فراهم بشه.

بمن گفتن که عاشق شو، همــــانها هم کنـــون این راه و سد کردند

در این پائیـــــز بی برگـــــی مـــــرا هـــــم زیر پاهاشــــان لگد کردند

به من گفتن به این خاطر جوان هستید و خام و ... ، مصلحت اینست:

پی عشق و نگیـــــریم و چنیــــــن در حــــــق ما و عشق، بد کردند!

کنــــــــون در انزوا ئیــــــم و به تنهــــــــــائی گــــــرفتـــار و بلا دیده

به جــــــرم عــــــاشقی دل را مـــــدام از لج ،مجـــــازات اشد کردند

گنـــــاهی کــــرده باشم هـــــم ،نبایستی که حکمم دار میشد،لیک

تمــــــام اعتـــــراضی که به این قــــــانونشان کـــــــردیم، رد کردند

کنــــون بازیچـــــه ی دست همانهــــائیم و "تنهــــــا" نکته ی باقی:

متـــــرسکها برای حـــــذف باورها ،هـــــر آنچــــه می شود ، کردند

                                                ب.م.تنها

چــــرا باور کنم چیـــــزی شبیه معجـــزه امکــــان پذیراست؟!

چه اصــــراری! که حتمــــــاَ زندگی با تو برایم دل پذیر است؟!

نمی خواهی مرا اصلاَ ، چه اشکالی، برو هر جا دلت خواست

تصــور کرده ای  من پای  احساسم بپای چشم تو گیر است؟

نه ای آقـــا ! خبـــرها را غلـــط دست شما دادند، کذب است

دلم حتی ز دست خاطراتت شک نکن خود خواه ، سیر است

هـــر از گاهی اگر شعـــری برایت می نویسم، عادتم هست

و گـــرنه بی تو هـــم اینجا ،برایم لحظه هایم بی نظیر است

نه اینهــــا را به این خــــاطــر برایت می نویســــــم تا بیائی

همین حــــــالا برای در کنـــــارم بودنت افسوس ،دیر است

از اینجای غـــــزل دیگــــر اگر خواهی، گنـــــاهش گردن تو

که باور کـــــرده ای چیــــزی شبیه معجزه امکان پذیراست

                                       ب.م.تنها

اهل آبادي عشق !

        به سراغ چه کس از گوشه تنهائی خود آمده ای؟

                       پی جا پای تو رديست ز غم

                                  پی فردای تو اما هنوز...

         پنجره دست بدستان غزلهای ستاره داده است

              ای که از آمدنت در دل من نيست قرار

                        آرزومند توام با هر بار

         که نفس ميکشم و سينه برون ميدهمش

                                                    اما...

          ای که از فاصله ها آمده ای

                         تا که غم از دل من دور کنی

    آشنا سنگ صبور!

من نه آنم که به انديشه فردای اميد

                           بار خود بسته ای و  همراه شدی

                     در دلم پنجره در پنجره بی فردائی

         وسعت درد مرا نيست بجز تنهائی

اهل آبادي عشق!

ای که با شور ترنم پی من با غزل و ستاره ها آمده ای

                      در دلت چيست بگو؟

  پی جا پای تو رديست ز غم

          پی فردای تو اما... که گفت:

             آن سفر کرده به آرامی و لبخند:

                                                        خمــــــوش

                                  ب.م.تنها