گفته بودم بعــد ازاین ترک دیار و کـــوچه و معشوقه با هم می کنم

حس دلتنگی به غیــرت را به چشمــان ترم از بعد ازاین کم می کنم

عــاشقی را می گــــذارم در کنـــاری با خیــــالی راحت و آسوده تر

چاره ای در عزلت تنهائی ام می جویم و فکــری بر این غم می کنم

می روم پای پیـــــــاده تا ســــــر سجــــاده و توبه به درگاهت کنم

یک علــاج ســاده تر بر حال تشـــویش و خیــــالم در نمازم می کنم

می گـــذارم سـر به خـــاک و بندگی را می کشانم تا به عرش کبریا

حــال و روز هـر گنـــاهی بعـد ازاین با آب توبه چــون جهنم می کنم

پس خدا را ! طاقت جان کندن از بار گناهانم چه شد از نفس خویش؟

بر تمــــام آیه های روشنت آری خــــــدایا! من خــــود آدم می کنم!

خسته و پابند و «تنــها» با امــــید وصل و دیدارت خـوشم در خاطرم

آرزوی رفتن از این جان خــــاکی تا تو را مــــن هـــر دمادم می کنم

                                      ب.م.تنها

آهــای مسافر غـــریب! گــذشتن از حـــــادثه ها

کار تو نیست برو برو ، که می شکنی همین روزا

حـادثه ها یکی یکی سـر می رسن چه بی خبر

فــرصت عاشقی بهت ، نمــی رسه تو این سفر

عمــــرت و پای عــــاشقی نزارش و هــــــدر نده

خطـــــر نکــن که عاشقی تو این روزا خیلی بده

آخــــر راهت می رسه به کـوچه های بی کسی

تازه میشی مثـــل خودم خسته و بی همنفسی

دست من و شما که نیست اینجوریه رسم زمون

تو رو خـــــدا بیشتر از این مسافــــر جــاده نمون

                             ب.م.تنها